در ایتالیای پیش از جنگ، یک زوج جوان صاحب یک نوزاد پسر می‌شوند. با این حال، پدر به پسرش حسادت می‌کند؛ و صحنه به دوران باستان می‌رود، جایی که نوزاد به بیابان برده می‌شود تا کشته شود. او نجات می‌یابد، نام ادیپ بر او نهاده می‌شود و توسط پادشاه و ملکه کورنت به عنوان پسرشان بزرگ می‌شود. روزی یک پیشگو به ادیپ خبر می‌دهد که سرنوشت او این است که پدرش را بکشد و با مادرش ازدواج کند. او که وحشت‌زده شده، از کورنت و والدین فرضی‌اش فرار می‌کند؛ اما در راه با مرد مسنی درگیر می‌شود و او را می‌کشد...

یک جوان سیسیلی دو بار فریب می‌خورد، اما در نهایت ثروتمند می‌شود؛ مردی در صومعه راهبه‌های کنجکاو خود را به لالی و کر بودن می‌زند؛ زنی وقتی شوهرش زود به خانه می‌آید باید معشوق خود را پنهان کند؛ یک شیاد کشیشی را در بستر مرگ فریب می‌دهد؛ سه برادر از معشوق خواهرشان انتقام می‌گیرند؛ دختر جوانی روی پشت‌بام می‌خوابد تا شبانه با دوست‌پسرش ملاقات کند؛ گروهی از نقاشان منتظر الهام هنری می‌مانند؛ یک کشیش حیله‌گر تلاش می‌کند همسر دوستش را اغوا کند؛ و دو دوست با هم پیمان می‌بندند تا بفهمند پس از مرگ چه اتفاقی می‌افتد.

تصاویری از چاسر در حال نگارش اثر مشهورش، در میان بازسازی چندین داستان از کتاب او به تصویر کشیده می‌شود.

نگاهی صمیمی به زندگی و کار خوانندگی اپرا یونانی-آمریکایی، ماریا کالاس است و ....

ما در پشت صحنه فیلم «سالو یا ۱۲۰ روز در سودوم» هستیم. پازولینی به یک تیم فیلمبرداری کوچک به سرپرستی جی‌دیون باخمن، روزنامه‌نگار، اجازه می‌دهد تا او را همراهی کنند و او را در یک مصاحبه و گفتگوی طولانی و فوق‌العاده درگیر کنند. این مصاحبه به یک حمله طولانی، روشن‌بینانه و تند به جامعه تبدیل می‌شود که با عکس‌هایی از صحنه فیلمبرداری در یک تقابل شگفت‌انگیز از فیلم و واقعیت همراه است و پرتره استعاری پازولینی از مدرنیته را آشکار می‌سازد.

فدریکو فلینی یکی از منحصربه‌فردترین و تامل‌برانگیزترین کارگردانانی بود که بیشتر فیلم‌هایش را بر اساس تاملات، رویاها، وقایع زندگی و فانتزی‌های خود بنا می‌کرد؛ کسی که پیام خاصی برای بشریت منتقل نمی‌کرد بلکه سینما را صرفاً به عنوان سرگرمی می‌نگریست. آیا برای هر چیزی پاسخی وجود دارد؟ آیا اصلاً ممکن است؟ اگر بله، پس زندگی دیگر نمی‌تواند چنین کنجکاوانه، پویا و خلاقانه باشد...

یک جامعه مکزیکی توسط نیروهای کنفدراسیون قتل‌عام می‌شود؛ تنها بازمانده که یک پسر بچه است، توسط یک کشیش به سرپرستی گرفته می‌شود. سال‌ها بعد، آن پسر به مرد جوانی آرام و متدین با مهارت‌های تیراندازی بی‌نظیر تبدیل شده است (با وجود اینکه صلح‌طلب است). او در سفر خود برای کمک به ناخواهری‌اش در یک موقعیت پیچیده، بدون اینکه بداند با مردانی که خانواده‌اش را به قتل رسانده‌اند هم‌مسیر می‌شود.

در سال ۱۹۶۳، پیر پائولو پازولینی به همراه یک فیلم‌بردار اخبار و یک کشیش کاتولیک به فلسطین سفر کرد تا امکان فیلم‌برداری حماسه کتاب مقدس خود، «انجیل به روایت متی»، را در مکان‌های تاریخی تقریبی آن بررسی کند. این فیلم که توسط تهیه‌کننده «انجیل» برای سرمایه‌گذاران و توزیع‌کنندگان احتمالی تدوین شده، شامل تفسیرهای بداهه پازولینی به عنوان تنها موسیقی متن است. همان‌طور که از روستایی به روستای دیگر سفر می‌کنیم، به تاملات خاص پازولینی درباره آموزه‌های مسیح گوش می‌دهیم و شاهد ناامیدی فزاینده او از مردم و مناظری هستیم که در برابر خود می‌بیند. او گله می‌کند که اسرائیل بیش از حد مدرن است و فلسطینی‌ها بیش از حد بیچاره؛ و باور این موضوع که آموزه‌های عیسی به این چهره‌ها رسیده باشد، غیرممکن است. «انجیل به روایت متی» در نهایت در جنوب ایتالیا فیلم‌برداری شد؛ مکانی که مل گیبسون چهل سال بعد برای فیلم «مصائب مسیح» از برخی از همان لوکیشن‌ها استفاده کرد.

پیر پائولو پازولینی به سراغ مصاحبه با ایتالیایی‌ها درباره سکس می‌رود، موضوعی که ظاهراً کمترین تمایل را برای صحبت درباره آن در ملاء عام دارند: او از کودکان می‌پرسد که آیا می‌دانند بچه‌ها از کجا می‌آیند؛ از زنان پیر و جوان می‌پرسد که آیا از برابری جنسیتی حمایت می‌کنند؛ از هر دو جنس می‌پرسد که آیا باکره بودن یک زن هنوز اهمیت دارد، نظرشان درباره همجنس‌گرایی چیست، آیا طلاق باید قانونی شود یا اینکه از تعطیلی اخیر روسپی‌خانه‌ها حمایت می‌کنند یا خیر. او با کارگران، روشنفکران، دانشجویان، کشاورزان روستایی، بورژواها و هر قشر دیگری مصاحبه می‌کند و تصویری زنده از ایتالیای در حال صنعتی‌شدن سریع ترسیم می‌کند که میان مدرنیته و سنت معلق مانده است؛ پازولینی به هر دوی این‌ها به یک اندازه بی‌اعتماد است.